Skype – narzędzie zapobiegania szkolnej przemocy?

Współpraca uczniów i wzajemny mentoring z wykorzystaniem narzędzi wideo, jako szansa na zapobieganie aktom przemocy w szkole?

student_ipad_school - 025

Zdaniem Sean M. Brooks, doktoranta w Richard W. Riley College of Education and Leadership Uniwersytetu Walden, odpowiedź na powyższe pytanie może być tylko twierdząca. Zdaniem badacza z dziewięcioletnim doświadczeniem pracy w szkole, należy wykorzystać nowe narzędzia i potencjał współpracy uczniów do zapobiegania nieprzyjemnym sytuacjom. Receptą, a przynajmniej szansą na edukacyjny sukces w tym zakresie ma być program o nazwie „Peer Mentoring 2.0″. Współ-mentoring 2.0, bo tak chyba można roboczo przetłumaczyć nazwę projektu, ma być odpowiedzią na typowe działania związane z uczeniem (się) młodych osób na temat przmocy i jej zapobiegania. Działania polegające na wykładach skierowanych do dzieci i młodzieży, które prowadzą często zewnętrzni eksperci, nie przynoszą najczęściej efektów. Brooks uważą, że uczniowie słuchają gościnnego wystąpienia, a po lunchu wracają do swoich przyzwyczajeń. Właściwie trudno, żeby było inaczej, nie licząc przypadków inspirujących edukatorów-mówców, ale takich policzyć można zapewne na palcach jednej ręki.

Szansę na zmianę Brooks widzi w wykorzystaniu nowych technologii komunikowania:

Pojawiające się interaktywne technologie wideo, mogą wspierać nowe i innowacyjne podejście do zapobiegawczej i refleksyjnej strony zapobiegania przemocy i rozwiązywania konfliktów w szkole.

Technologie to jednak tylko narzędzia. Klucz do efektywnej edukacji w zakresie bezpieczeństwa i walki z przemocą stanowią sami uczniowie. To oni powinni być zaangażowani, a raczej zaangażować się, bo szkoła pełniłaby raczej funkcję koordynatora, w medialny mentoring wspierający młodych. Potrzebne jest tworzenie warunków do współpracy i rozmowy w przeciwieństwie do podsycania atmosfery konkurencji przez szkoły. Rywalizacja, zdaniem Brooks, prowadzi często do konfliktów. Zmiana warunków i wykorzystanie technologii komunikowania do tego, by uczniowie funkcjonowali w różnych rolach, zarówno słuchaczy, jak i liderów, którzy doradzają, może przynieść pozytywne efekty walki z przemocą.

Jak wprowadzić pomysły współ-mentoringu i faktycznie dialogicznej edukacji w życie? Potrzebne są mosty, połączenia likwidujące podziały klasowe i wiekowe. Starsi uczniowie mogliby się komunikować z młodszymi w klasie lub za pomocą Skype. Najczęściej na zasadzie „starsi doradzają młodszym”. Pozornie może to podtrzymywać pewne podziały i stereotypy, jednak w szkolnej przestrzeni może również delikatniej wprowadzać nowych uczniów w szkolną rzeczywistość. Autor koncepcji proponuje, by przed spotkaniem dobrać uczniów reprezentujących różne szkolne grupy, m.in. ze względu na niepełnosprawności, pochodzenie etniczne, płeć/rodzaj. W artykule Brooks opisuje, jakie tematy mogłyby być poruszane podczas spotkań uczniowskich (np. jak osiągać sukcesy w klasie konkretnego nauczyciela, albo w tej szkole teraz i później itd.), ale również dziesięć składników (warunków) wspierania zapobieganiu przemocy w szkole (np. mentoring może być realizowany w każdej klasie, na klasę może przypadać od sześciu do ośmiu mentorów).

Brooks traktuje swój pomysł jako potencjalną platformę do edukacji liderów, rozwiązywania problemów, uczenia się współpracy i rozwijania krytycznego myślenia. Projekt wydaje się interesujący. Brakuje tylko studium przypadku opisującego zastosowanie metody w praktyce. Na pewno jednak media mogą być wykorzystane jako narzędzia do bezpiecznego, stopniowego angażowania młodych ludzi we wspólne działania, prowadzące do określonego, edukacyjnego celu, ale i realizowania celów pojawiających się przy okazji takich działań, definiowanych przez samych uczniów.

Zdjęcie: Brad Flickinger CC BY

„Informacje i wydarzenia” powstają we współpracy z serwisem edukatormedialny.pl , gdzie artykuł ukazał się pierwotnie.

logo-edukator2-3

Napisano w informacje i wydarzenia Tagi: , ,

Dodaj komentarz